"Το λάθος"

-Θα στείλεις μήνυμα;
-Οχι.
-Γιατί; Δε θέλεις;
-Θέλω!
-Τότε;
-Μου είπε να μη ξαναστείλω μήνυμα.
-Γιατί;
-Γιατί μάλλον κουράστηκε να τα διαβάζει..
-Γιατί;
-Γιατί πρέπει να έστειλα γύρω στα 100..
-Αδύνατον!
-Ναι, μάλλον, δε μπορεί..αλλά ήταν πολλά!
-Και τώρα;
-Περιμένω..
-Τι;
-Να σκεφτεί.
-Τι να σκεφτεί;
-Αν αξίζω να με συγχωρήσει..αν αξίζω μια δεύτερη ευκαιρία..
-Φταις;
-Ναι, έκανα λάθος, η συμπεριφορά μου ήταν απαράδεκτη!
-Και;
-Τι και; Το έχω μετανοιώσει πικρά, τιμωρώ τον εαυτό μου γι αυτό..
-Τι εννοείς;
-Τίποτα..δε θέλω να ξέρει!
-Μα εγώ ξέρω!
-Ναι, αλλά αν στο πω τώρα θα το μάθει και δε θέλω.
-Εντάξει. Τουλάχιστον θα μου πεις γιατί τιμωρείς τον εαυτό σου; Απ' όσο ξέρω η αναμονή αυτή, η απουσία, η αμφιβολία και ο φόβος της άρνησης είναι αρκετά μεγάλη τιμωρία για σένα! Δε σου φτάνει;
-Όχι, δε φτάνει! Θέλω να βγάλω από μέσα μου ο,τι μ'έφερε σ'αυτή την κατάσταση. Θέλω να είμαι καθαρή όταν γυρίσω σ'εκείνον..ελπίζω να γυρίσω..ελπίζω να θέλει να γυρίσω...ελπίζω...
-Καταλαβαίνω...Γιατί δεν έχει αποφασίσει;
-Τον πλήγωσα, τον θύμωσα, τον τρόμαξα..ήταν απαράδεκτο αυτό που έκανα!
-Του το είπες έτσι δεν είναι;
-Ναι, του ζήτησα συγγνώμη εκατό..χίλιες φορές..ούτε που ξέρω..του εξήγησα αλλά και πάλι δεν ξέρω αν του έδωσα να καταλάβει αν ένιωσε αυτά που του είπα, αν κατάλαβε πόσο τον αγαπάω και πόσο μετάνοιωσα και ότι δε θα ξαναγίνει ποτέ! Κατάλαβε άραγε;
-Δεν ξέρω, ίσως αν καταλάβαινε να σου είχε απαντήσει, ίσως..
-Τι ίσως;
-Ίσως να σου είπε ότι θα το σκεφτεί για να μη του ξαναστείλεις μήνυμα!
-Μη μιλάς έτσι, σε παρακαλώ, δε θα το έκανε!
-Είσαι σίγουρη;
-Ναι! Δε θα το έκανε! Δε θα μου έλεγε ψέματα την ώρα που ήξερε πως ήμουν κομμάτια!
-Καλά..ο,τι πεις! Τότε ίσως..
-Ίσως τι;
-Ίσως να μη σ'αγαπάει..
-Τι λες; Δε θέλω να μου ξαναμιλήσεις, δε θέλω να σ'ακούω, μη μου μιλάς!
-Γιατί;
-Γιατί μ'αγαπάει! Το ξέρω πως μ'αγαπάει! Είμαι σίγουρη πως μ'αγαπάει!
-Καλά.
-Μη μου λες καλά!
-Εντάξει..εντάξει..σε πιστεύω! Τότε μάλλον θα θέλει το χρόνο του, να ηρεμήσει, να σ'εμπιστευτεί ξανά..
-Λες; Μακάρι! Μακάρι να μπορούσα να του πω αυτή τη στιγμή πόσο τον αγαπάω και πόσο μου λείπει! Πόσο θα ήθελα να του πω μια καλημέρα, πόσο θα ήθελα να δω τι κάνει να μάθω τα νέα του!Πόσο θα το ήθελα αυτό!
-Σε καταλαβαίνω. Τον αγαπάς πολύ ε;
-Πολύ! Ξέρεις πρώτη φορά αισθάνομαι έτσι, σου φαίνεται περίεργο; Είμαι ευτυχισμένη μόνο με το να κρατάω το χέρι του, να το νιώθω μέσα στο δικό μου, να νιώθω στα δαχτυλα μου εκείνους τους ρόζους που έχει στη παλάμη του!
-Κατάλαβα! Είσαι ερωτευμένη, δεν τον αγαπάς απλά!
-Ναι, είμαι! Είμαι ερωτευμένη! Τον κοιτάω στα μάτια και νομίζω ότι λάμπουν τα δικά μου! Δε ξέρω αν συμβαίνει, όμως έτσι αισθάνομαι!
-Είσαι σοβαρά!
-Μη με κοροϊδεύεις! Περνάω πολύ άσχημη φάση!
-Συγγνώμη, έχεις δίκιο! Σου εύχομαι να σου απαντήσει γρήγορα και να σου δώσει αυτή την ευκαιρία! Εγώ πιστεύω ότι την αξίζεις και με το παραπάνω, μόνο και μόνο για τα συναισθήματα που έχεις για εκείνον! Αν σ'έβλεπε τώρα πως είσαι όταν μου μιλάς για εκείνον, πως μεταμορφώνεσαι, θα το καταλάβαινε!
-Ναι, αλλά δεν είναι εδώ και δε μπορεί να γίνει..ο καθρέφτης μου!


              (η ιστορία αποτελεί απόσπασμα και είναι φανταστική..)