"Ποτέ"

-Έλα, μια κουταλιά, μόνο μια, για μένα!
-Εντάξει.
-Έλα, άλλη μια.
-Όχι, δε θέλω.
-Σε παρακαλώ.
-Όχι σου είπα, πάρτο από εδώ θα το πετάξω!
-Σε παρακαλώ!
-Όχι!
-Να σου φέρω παγωτό; Θέλεις;
-Ναι.
-Ωραία, έλα φάε.
-Δε θέλω.
-Μα είπες πως θέλεις.
-Όχι δε θέλω.
-Μόνο λίγο να δοκιμάσεις..αφού σου αρέσει πολύ το παγωτό!
-Εμένα;
-Ναι.
-Εσύ ποια είσαι;
-Τι με ρωτάς τώρα;
-Ποια είσαι σε ρωτάω.
-Τι λες  μπαμπά;
-Ποια είσαι;
-Η κόρη σου!
-Μα δεν έχω κόρη!
-Τι λες μπαμπά;
-Είσαι η αδελφή μου;
-Μπαμπά η αδελφή σου έχει πεθάνει!
-Ψέματα!
-Έλα, πάμε για ύπνο.
-Καλά.
-Γιατρέ βλέπω καφέ υγρά, βγάζει καφέ υγρά, όλη νύχτα βήχει και βγάζει καφέ υγρά!
-Νοσοκομείο..φώναξε αμέσως ασθενοφόρο!
-Ναι γιατρέ, αμέσως!
Νοσοκομείο..εξετάσεις..εξετάσεις..πνευμονία..
-Πνευμονία; Μα πως;
-Είναι σύνηθες σε ασθενής που βρίσκονται σε κατάκλιση!
-Δεν τρώει γιατρέ.
-Ορό, θα βάλουμε ορό.
-Μα με τον ορό μόνο;
-Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο, μόνο ορό.
-Σίγουρα γιατρέ;
-Δε θα καθίσει να του βάλουμε σωληνάκι..μόνο ορό..
Δεμένα χέρια..ορός..μόνο νερό..μια κουταλιά παγωτό πότε-πότε..άρνηση για οτιδήποτε άλλο!
-Πέρασε η αρρώστια, να τον πάρετε!
-Μα πως; Δεν τρώει τίποτα! Δεν περπατάει! Είναι δεμένος!
-Δεν μπορούμε να τον κρατήσουμε άλλο!
-Μα βήχει ακόμα γιατρέ!
-Δεν μπορούμε άλλο!
Κλινική..σωληνάκι για τροφή..σωληνάκια παντού..χέρια δεμένα..
Αυτό το σωληνάκι της τροφής..όταν το πρωτοείδα πάγωσα κι ας ήταν καλοκαίρι! Όταν έβαλα πρώτη φορά τροφή μέσα με τη σύριγγα δεν πήρα ανάσα μέχρι να τελειώσει! Τη δεύτερη φορά θυμάμαι πήρα μια ανάσα στην αρχή για δύναμη και μια στο τέλος ανακουφιστική! Μετά σιγά-σιγά το συνήθισα..κι εκείνος..αλλά τι να σου κάνει; ξανά πνευμονία, πυρετός, φάρμακα..ξανά!
-Μπορώ να σου πω;
-Ναι γιατρέ.
-Να κοιτάς το σακουλάκι με τα ούρα.
-Ορίστε;
-Να κοιτάς το σακουλάκι σου λεω!
-Μα δεν καταλαβαίνω!
-Να εύχεσαι να είναι γεμάτο!
-Μα γιατί;
-Γιατί αν σταματήσει να γεμίζει..θα σταματήσει να ζει..
Ποτέ δεν περίμενα οτι θα καρφωνόμουν σ'ένα σακουλάκι επί 15 ημέρες! Ότι θα βλέπω στον ύπνο μου ένα σακουλάκι επί 15 ημέρες! Και μια μέρα το βρήκα μισό..Κοίταξα το γιατρό, με κοίταξε κι αυτός, δε μίλησε κανείς, κατεβάσαμε και οι δυο το κεφάλι..Δεν έπρεπε να δείξω αδυναμία, όχι, μπορεί να γινόταν και λάθος, μπορεί να το είχε αδειάσει πριν η αποκλειστική, μπορεί..
-Παιδί μου;
-Ναι μπαμπά, με γνώρισες;
-Γιατί να μη σε γνωρίσω;
-Έλα μπαμπά να φάμε.
-Ναι.
Τότε κατάλαβα..είναι αλήθεια τελικά..εκείνη η διαυγεια πνεύματος λίγο πριν το τέλος..συμβαίνει τελικά! Κι εσύ να μην ξέρεις αν πρέπει να χαρείς ή να λυπηθείς..κι εσύ να μην ξέρεις τι να πρωτοσκεφτείς..για τί να πρωτοκρατήσεις δύναμη..
-Παρακαλώ;
-Καλημέρα, είμαι ο γιατρός.
-Ναι γιατρέ, είμαι στη δουλειά, σε λίγο θα περάσω..
-Ξέρεις, πρέπει να σου πω κάτι.
-Τι γιατρέ;
-Ο πατέρας σου..έφυγε..ήσυχα..πολύ ήσυχα..
-Ήσυχα; έφυγε; πέθανε γιατρέ;
-Ναι.
Σιγή, κλάμα βουβό, λυγμοί, κραυγή. Ποτέ δε μπορείς να προετοιμαστείς τελικά, ποτέ δε θα είσαι έτοιμος για κάτι τέτοιο, κι ας το ξέρεις, κι ας το βλέπεις να έρχεται..ποτέ!
-Μα είχα τόσα να σου πω σήμερα! Πότε θα σου τα πω; Πότε; Δεν πρόλαβα..δεν πρόλαβα! Πότε;
Ποτέ! Αυτό το "ποτέ" είναι το μόνο ποτέ που δεν αλλάζει! Έτσι πιστεύω..το μόνο ποτέ που δεν μπορείς να πάρεις πίσω..το μόνο ποτέ που σε στοιχειώνει όσο ζεις.- 
                                           
                                                                                  (σ'αγαπάω..στο χρωστούσα..)